Lokalizacja akustyczna używana była od czasów I Wojny Światowej, aż do wczesnych lat II WŚ tworząc historię nieudanego eksperymentu. Martwe obecnie medium służyło do pasywnego wykrywania jednostek lotniczych nieprzyjaciela. Ówczesne samoloty stosunkowo wolne i o głośnych silnikach pozwalały na efektywne działanie lokalizatorów obsługiwanych przez wyszkolonych w "nasłuchiwaniu" specjalistów. Wraz z unowocześnieniami w lotnictwie oraz namierzaniu, urządzenia te wyparte zostały przez bardziej skuteczny w użyciu i precyzyjny wynalazek radaru. Lokalizatory akustyczne przeszły ewolucję od wczesnych pomysłów wzmacniających ludzki zmysł słuchu (topofon) oraz propagowaniu nauki, aż do zastosowania w wojskowości. Od urządzeń osobistych, przez mobilne maszyny, urządzenia te ewoluowały w stronę nieruchomych konstrukcji betonowych zmieniających zdecydowanie otoczenie (szczątki tych ostatnich, zwanych "akustycznymi lustrami" można do dziś obserwować wokół  południowych i północno-wschodnich wybrzeży Wielkiej Brytanii.

Acoustic location was used from mid-World War I to the early years of World War II for the passive detection of aircraft by picking up the noise of the engines. It was rendered obsolete before and during World War II by the introduction of radar, which was far more effective.
Many examples of acoustic location mirrors can still be found on the seacoast of Britain to this day (acoustic mirrors).