Namacalnym przejawem eksperymentu dotyczącego zanikania fal dźwiękowych Katarzyny Krakowiak i Andrzeja Kłosaka, będzie wariacja na temat ryciny z Musurgia Universalis Athanasiusa Kirchera (1650). Przedstawia ona "wizualizacje" rozwiązań architektonicznych, które ilustrują proces powstawanie echa, (umożliwiając jednocześnie porozumiewanie się "poprzez ściany"). Przykłady te są jednak tylko pozbawioną oparcia w fizyczno-akustycznej rzeczywistości fikcją.

Pomysł nawiązując do teorii soundscape'u R. Murraya Schafera koryguje rycinę czyniąc przestrzeń bardziej "komunikowalną", bez alternacji hałasu i w sposób całkowicie analogowy - przez akustyczne ukształtowanie przestrzeni. Obiekt widniejący na rycinie w skorygowanej formie przeniesiony zostanie w przestrzeń publiczną miasta Warszawy.

przyczyny "porażki"

-zbyt małe rozmiary modelu Kirchera (mała średnica), co skutkuje zbyt małymi odstepami czasu pomiędzy kolejnymi odbiciami dźwięku ("echami"), które sa przez to postrzegane przez człowieka praktycznie jako jeden dźwięk, a nie jako osobne "echa",

- po znacznym zwiększeniu średnicy modelu "echa" stają się bardziej wyraźnie słyszalne,

-zbyt duża liczba elementów odbijających - zmniejszeni jej do 2-3 pozwoliło by zwiększyć słyszalność poszczególnych "ech",

- zbyt małe rozmiary elementów odbijających - mały rozmiar elementu
osłabia siłę odbicia dźwięku,

- zamknięcie ścianą w kształcie okręgu całego modelu - nie jest to konieczne, a wręcz może utrudniać usłyszenie każdego z "ech" - bez tej ściany echo powinno być lepiej słyszalne (przy uwzględnieniu opisanych,